فقدان قابلیت دریانوردی کشتی آن در قراردادهای حمل کالا و اجاره کشتی
کلمات کلیدی:
قابلیت دریانوردی, فقدان قابلیت دریانوردی, مسئولیت مالک کشتی, چارترپارتی, کنوانسیونهای بینالمللی, تحریمهای دریاییچکیده
قابلیت دریانوردی یکی از مفاهیم بنیادین در حقوق دریایی است که نقش تعیینکنندهای در قراردادهای حمل کالا، اجاره کشتی و بیمه دریایی ایفا میکند. فقدان این ویژگی میتواند آثار حقوقی گستردهای از جمله مسئولیت قراردادی و مدنی، محرومیت از معافیتها، فسخ قرارداد و چالش در توزیع ریسک به همراه داشته باشد. این پژوهش به روش توصیفی-تحلیلی و با رویکرد کتابخانهای، مفهوم قابلیت دریانوردی را در حقوق انگلستان، کنوانسیونهای بینالمللی و حقوق ایران بررسی میکند. یافتهها نشان میدهد قابلیت دریانوردی صرفاً یک مفهوم فیزیکی نیست، بلکه ابعاد فنی، عملیاتی، مدیریتی و اسنادی دارد. حقوق ایران در تعریف این مفهوم و تفکیک مسئولیتها با کاستیهای جدی مواجه است و قانون دریایی ۱۳۴۳ پاسخگوی واقعیتهای معاصر نیست. این پژوهش ضرورت اصلاح ساختاری نظام حقوقی دریایی ایران را با الگوبرداری از قواعد روتردام ۲۰۰۹ و توجه به بحرانهای ژئوپلیتیکی منطقهای نظیر تنگه هرمز مطرح میسازد.
دانلودها
چاپ شده
ارسال
بازنگری
پذیرش
شماره
نوع مقاله
مجوز
حق نشر 2025 فاضل حمیدی (نویسنده); جمشید نورشرق; کوورش جعفر پور (نویسنده)
این پروژه تحت مجوز بین المللی Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 می باشد.
