Maher Publishing Institute دانشنامه فقه و حقوق تطبیقی در دست انتشار 2026 11 13 The Principle of Cooperation Among Branches of Government and Its Impact on Achieving Constitutional Balance:A Comparative Study of Iraq, Egypt, and Iran اصل همکاری میان قوا و تأثیر آن بر تحقق تعادل قانون اساسیمطالعه تطبیقی عراق، مصر و ایران FA علی حسن علی عکیلی دانشجوی دکتری، گروه حقوق عمومی، دانشکده حقوق، دانشگاه قم، قم، ایران. مهدی رجایی گروه حقوق عمومی، دانشکده حقوق، دانشگاه قم، قم، ایران Journal Article <p>This study analyzes the principle of cooperation among branches of government—and its impact on achieving constitutional balance—through a comparative examination of the constitutional experiences of Iraq, Egypt, and Iran. The central premise is that the separation of powers cannot be realized merely by its inclusion in legal texts; rather, its actualization depends on mechanisms for structured cooperation and mutual oversight—mechanisms that prevent the encroachment of one branch over others and ensure the functional complementarity of the branches. The research focuses on the extent to which cooperation and balance are achieved and implemented within these three constitutional systems, as well as the role of constitutional and administrative adjudication in safeguarding these principles. It further examines the distribution and limits of competencies, along with the specific forms of cooperation regarding legislation, budgeting, and mutual oversight. Employing a descriptive, analytical, and comparative methodology, the study reveals distinct patterns of cooperation and balance across the countries under review. The findings suggest that genuine constitutional balance requires the institutionalization of cooperation among the branches—serving as both an organizational and interpretive tool—alongside the adoption of effective standards for the prompt resolution of conflicts regarding competencies and legal rulings. Such an approach strengthens constitutional governance and the rule of law.</p> <p>این پژوهش با مطالعه تطبیقی تجربه‌های قانون اساسی عراق، مصر و ایران، اصل همکاری میان قوا و تأثیر آن بر تحقق تعادل قانون اساسی را تحلیل می‌کند. فرض پژوهش آن است که تفکیک قوا صرفاً با درج در متون به هدف خود نمی‌رسد، بلکه تحقق آن به سازوکارهای همکاری سازمان‌یافته و نظارت متقابل وابسته است؛ سازوکارهایی که از سلطه‌جویی جلوگیری و تکمیل کارکردی قوا را تضمین می‌کنند. پژوهش بر میزان تحقق همکاری و تعادل در سه قانون اساسی و اجرای آنها و نقش دادرسی اساسی و اداری در پاسداری از آن تمرکز دارد و توزیع و حدود صلاحیت‌ها و صورت‌های همکاری در قانون‌گذاری، بودجه و نظارت متقابل را بررسی می‌کند. روش پژوهش توصیفی، تحلیلی و تطبیقی است و یافته‌ها از تفاوت الگوهای همکاری و تعادل در کشورهای مورد مطالعه حکایت دارد. نتیجه آن است که تعادل واقعی قانون اساسی مستلزم تثبیت همکاری میان قوا به‌عنوان ابزاری سازمانی و تفسیری و پذیرش ضوابط مؤثر برای حل سریع تعارض صلاحیت‌ها و احکام است؛ امری که حکمرانی مبتنی بر قانون اساسی و حاکمیت قانون را تقویت می‌کند.</p> https://jecjl.com/index.php/jecjl/article/download/770/515