Maher Publishing Institute دانشنامه فقه و حقوق تطبیقی 3 پیاپی 9 1404 02 29 Validity of Testimony, Its Conditions, and Evidentiary Value in Islamic Jurisprudence and Iranian Law اعتبار شهادت، شرایط و ارزش اثباتی آن در فقه و حقوق ایران 1 16 10.61838/jecjl.3.1.4 FA میلاد میرزائی گروه حقوق خصوصی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. رضا شکوهی زاده گروه حقوق خصوصی و اسلامی، واحد تهران، دانشگاه تهران، تهران، ایران. نجادعلی الماسی گروه حقوق خصوصی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 1404 01 03 <p>Testimony is considered one of the essential pillars for proving claims within the judicial system. Testimony refers to the statements made by a third party who has knowledge about the occurrence or non-occurrence of an event and communicates this knowledge before a judicial authority. For a person's testimony to be admissible, specific conditions must be fulfilled. The primary aim of this study is to examine witness testimony in the context of Islamic jurisprudence and Iranian law. The research method is analytical and document-based. The tools employed include note-taking and data extraction from legal and jurisprudential sources. The findings indicate that, according to the Islamic Penal Code, if a witness retracts their testimony before the punishment of the accused or offender is carried out, that testimony loses its legal validity and is no longer admissible. In other words, the judge cannot issue or execute a verdict based on such a testimony. The results of the study further show that, regarding the criterion for evaluating the probative value of testimony, two main theories exist among global legal systems. According to the first theory, witness testimony is considered substantive in the proof of civil claims. According to the second theory, testimony serves merely as an instrument or means for establishing facts in the judicial process and possesses an indicative (non-substantive) function in reaching the truth of the matter. Consequently, a judge is not obligated to render a decision solely based on witness testimony and retains the discretion to rule according to it only if it aligns with their personal knowledge and conviction.</p> <p>شهادت یکی از ارکان مهم اثبات دعوی در نظام قضایی محسوب می‌‌شود. شهادت به معنای اظهارات شخص ثالثی است که نسبت به وقوع یا عدم وقوع امری آگاه است و این آگاهی خود را نزد مقام قضایی بیان می‌‌کند. برای اینکه شهادت یک فرد مورد پذیرش قرار گیرد، باید شرایط خاصی را دارا باشد<strong>.</strong> هدف اصلی این پژوهش بررسی شهادت شهود در فقه و حقوق ایران می‌‌باشد. روش تحقیق به صورت تحلیلی و اسنادی می‌‌باشد. ابزار تحقیق یادداشت برداری و فیش برداری می‌‌باشد. یافته‌‌های تحقیق حاکی از آن است طبق قانون مجازات اسلامی، در صورتی که شاهد قبل از اینکه مجازات متهم یا فرد مرتکب خلاف اجرا شود از شهادتش رجوع کند، دیگر شهادت فرد اعتباری نخواهد داشت و قابل استماع نیست؛ یعنی قاضی نمی‌تواند براساس این شهادت، حکمی ‌‌را صادر یا اجرا کند. نتایج تحقیق نشان داد در مورد معیار و ملاک سنجش ارزش شهادت در میان سیستم‌های حقوقی دنیا دو نظریه وجود دارد<strong>.</strong> مطابق نظریه اول، شهادت شهود در اثبات دعاوی مدنی موضوعیت دارد و مطاب نظریه دوم، شهادت صرفاً به مثابه ابزار و وسیله‌ای جهت اثبات دعاوی بوده ودر مسیر رسیدن به حقیقت قضیه دارای جنبه طریقی است. لذا قاضی هیچ الزامی‌‌به صدور رأی براساس شهادت شهود ندارد و مخیر است چنانچه آن را موافق با علم واطمینان خود بیابد براساس آن انشای رأی نماید.</p> https://jecjl.com/index.php/jecjl/article/download/74/70