Maher Publishing Institute دانشنامه فقه و حقوق تطبیقی در دست انتشار 1406 11 01 Analyzing the Challenges of Fundamentalizing International Law in the Light of Globalization: From Normative Supremacy to the Crisis of Legitimacy and Fragmentation تحلیل چالش‌های اساسی‌سازی حقوق بین‌الملل در پرتو جهانی‌شدن: از برتری هنجاری تا بحران مشروعیت و چندپارگی 1 19 FA محمد حسین جباری کلوجه گروه حقوق بین‌الملل عمومی، واحد مراغه، دانشگاه آزاد اسلامی، مراغه، ایران حسینقلی رستم زاد گروه حقوق بین‌الملل عمومی، واحد مراغه، دانشگاه آزاد اسلامی، مراغه، ایران احسان جاوید گروه حقوق بین الملل عمومی، واحد مراغه، دانشگاه آزاد اسلامی، مراغه، ایران Journal Article 1405 03 18 <p>Globalization has profoundly transformed the classical structure of international law, which was based on the sovereignty of states, consent, and horizontal relations between political units. In this context, the theory of “fundamentalization of international law” attempts to explain how some international rules, values, and institutions achieve a status beyond ordinary contractual obligations and act as a constraint on public power. The aim of this research is to analyze the capacities and, in particular, the challenges of fundamentalizing international law in the light of globalization. The main question is whether, without the existence of a world state, a single constitution, and a centralized guarantee of enforcement, one can speak of the formation of a fundamental order at the international level, and what are the most important obstacles to the establishment of such an order. The research is conducted using a descriptive-analytical method and a legal-documentary approach, and relies on peremptory norms, universal obligations, the UN Charter, the practice of judicial authorities, human rights literature, and studies related to the fragmentation of international law, to evaluate the normative and institutional components of this process. The findings show that contemporary international law has significant signs of informal fundamentalization, including the creation of relative hierarchies of norms, the limitation of sovereignty by fundamental obligations, the increase in the role of the individual, and the development of judicial oversight. However, conceptual ambiguity, state resistance, the crisis of democratic legitimacy of transnational institutions, the weakness of enforcement guarantees, and the conflict between specialized regimes prevent this process from becoming a complete fundamental structure. As a result, the fundamentalization of international law should be considered a gradual, multi-level, and unfinished process whose success depends on creating a balance between sovereignty and responsibility, normative unity and pluralism, and legal and political legitimacy.</p> <p>جهانی‌شدن، ساختار کلاسیک حقوق بین‌الملل را که بر حاکمیت دولت‌ها، رضایت و روابط افقی میان واحدهای سیاسی استوار بود، با دگرگونی‌های عمیق مواجه کرده است. در این بستر، نظریه «اساسی‌سازی حقوق بین‌الملل» می‌کوشد توضیح دهد که چگونه برخی قواعد، ارزش‌ها و نهادهای بین‌المللی به جایگاهی فراتر از تعهدات قراردادی عادی دست می‌یابند و در مقام محدودکننده قدرت عمومی عمل می‌کنند. هدف این پژوهش، تحلیل ظرفیت‌ها و به‌ویژه چالش‌های اساسی‌سازی حقوق بین‌الملل در پرتو جهانی‌شدن است. پرسش اصلی آن است که آیا بدون وجود دولت جهانی، قانون اساسی واحد و ضمانت اجرای متمرکز می‌توان از شکل‌گیری یک نظم اساسی در سطح بین‌المللی سخن گفت و مهم‌ترین موانع تثبیت چنین نظمی چیست. پژوهش با روش توصیفی ـ تحلیلی و رویکرد حقوقی ـ اسنادی انجام شده و با اتکا به قواعد آمره، تعهدات عام‌الشمول، منشور ملل متحد، رویه مراجع قضایی، ادبیات حقوق بشر و مطالعات مربوط به چندپارگی حقوق بین‌الملل، مؤلفه‌های هنجاری و نهادی این فرایند را ارزیابی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که حقوق بین‌الملل معاصر دارای نشانه‌های قابل توجهی از اساسی‌سازی غیررسمی است؛ از جمله ایجاد سلسله‌مراتب نسبی هنجارها، محدود شدن حاکمیت به وسیله تعهدات بنیادین، افزایش نقش فرد و توسعه نظارت قضایی. با این حال، ابهام مفهومی، مقاومت دولت‌ها، بحران مشروعیت دموکراتیک نهادهای فراملی، ضعف ضمانت اجرا و تعارض میان رژیم‌های تخصصی مانع از آن است که این روند به یک ساختار اساسی کامل تبدیل شود. نتیجه آنکه اساسی‌سازی حقوق بین‌الملل را باید فرایندی تدریجی، چندسطحی و ناتمام دانست که موفقیت آن به ایجاد تعادل میان حاکمیت و مسئولیت، وحدت هنجاری و کثرت‌گرایی، و مشروعیت حقوقی و سیاسی وابسته است.</p>