Maher Publishing Institute دانشنامه فقه و حقوق تطبیقی در دست انتشار 1406 10 01 A Criminological Analysis of Factors Influencing Offending by Prisoners During Temporary Release: A Case Study of Prisoners in Guilan Province, 2016–2021 بررسی جرم شناختی عوامل تاثیرگذار بر ارتکاب جرم زندانیان در زمان مرخصی:مطالعه موردی زندانیان استان گیلان سال 1395 تا 1400 1 17 FA یحیی علی نژاد بلوچی گروه حقوق جزا و جرم شناسی، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران مریم عباچی گروه حقوق جزا و جرم شناسی، واحد بندرانزلی، دانشگاه آزاد اسلامی، بندرانزلی، ایران علی قربانی گروه حقوق جزا و جرم شناسی، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران Journal Article 1405/02/26 <p>The present study aimed to identify and analyze the individual, criminal, economic, familial, and organizational factors predicting offending by prisoners in Guilan Province during temporary release between 2016 and 2021. This quantitative study employed an analytical case–control design. The study population consisted of 352 prisoners in Guilan Province, who were examined in two equal groups. The case group comprised 176 prisoners who had committed an offense during temporary release, whereas the control group consisted of 176 prisoners who had returned to prison without committing an offense. Data were collected using a researcher-developed questionnaire and information extracted from judicial and prison records. The validity of the instrument was confirmed through expert review, and its reliability was established using Cronbach’s alpha coefficients, which ranged from 0.839 to 0.888 across the different dimensions. The data were analyzed using Welch’s t test, the chi-square test, and multivariable logistic regression. The findings indicated that, in the final model, a history of substance addiction (OR = 3.654, 95% CI [2.200, 6.068]) and a prior criminal record (OR = 3.168, 95% CI [1.905, 5.267]) were the most important factors associated with an increased likelihood of offending during temporary release. Conversely, a higher level of education (OR = 0.911, p = .022) and a greater number of previous successful temporary releases (OR = 0.841, p = .018) significantly reduced the likelihood of offending. Variables such as age, marital status, length of sentence, economic pressure, family problems, association with offenders, tensions within the prison environment, and the conduct of criminal justice personnel did not have a statistically significant effect on offending after the simultaneous control of the other variables. The regression model demonstrated an acceptable goodness of fit (p = .702), adequate discriminatory power (AUC = 0.820), and a classification accuracy of 74.1%. Accordingly, it is recommended that the systematic assessment of substance addiction history and prior criminal records, the expansion of educational and vocational training programs, the implementation of gradual and targeted temporary-release arrangements, and the strengthening of post-release supervision and support mechanisms be prioritized in the policymaking of the Prisons Organization and the criminal justice system.</p> <p>هدف پژوهش حاضر، شناسایی و تحلیل عوامل فردی، کیفری، اقتصادی، خانوادگی و سازمانی پیش‌بینی‌کننده ارتکاب جرم زندانیان استان گیلان در دوران مرخصی طی سال‌های ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۰ است. این پژوهش با رویکرد کمی و با استفاده از طرح تحلیلی مورد–شاهدی انجام شد. جامعه پژوهش شامل ۳۵۲ نفر از زندانیان استان گیلان بود که در دو گروه مساوی بررسی شدند؛ گروه مورد شامل ۱۷۶ زندانی که در دوران مرخصی مرتکب جرم شده بودند و گروه شاهد شامل ۱۷۶ زندانی که بدون ارتکاب جرم به زندان بازگشته بودند. داده‌های پژوهش از طریق پرسشنامه محقق‌ساخته و اطلاعات موجود در پرونده‌های قضایی و زندان گردآوری شد. روایی ابزار با نظر متخصصان و پایایی آن با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ تأیید گردید که مقدار آن برای ابعاد مختلف بین ۰٫۸۳۹ تا ۰٫۸۸۸ به دست آمد. داده‌ها با بهره‌گیری از آزمون‌های آماری t ولچ، کای‌دو و رگرسیون لجستیک چندمتغیره مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته‌های پژوهش نشان داد که در مدل نهایی، سابقه اعتیاد (OR=3.654؛ 95% CI: 2.200–6.068) و سابقه کیفری (OR=3.168؛ 95% CI: 1.905–5.267) مهم‌ترین عوامل افزایش‌دهنده احتمال ارتکاب جرم در دوران مرخصی هستند. در مقابل، افزایش سطح تحصیلات (OR=0.911؛ p=0.022) و افزایش تعداد دفعات استفاده موفق از مرخصی (OR=0.841؛ p=0.018)؛ به طور معناداری احتمال ارتکاب جرم را کاهش می‌دهد. همچنین متغیرهایی نظیر سن، وضعیت تأهل، مدت محکومیت، فشار اقتصادی، مشکلات خانوادگی، معاشرت با بزهکاران، تنش‌های محیط زندان و نحوه رفتار عوامل نظام عدالت کیفری پس از کنترل هم‌زمان سایر متغیرها اثر معناداری بر وقوع جرم نداشتند. مدل رگرسیون از برازش مطلوب  (p=0.702)، قدرت تفکیک مناسب (AUC=0.820) و دقت طبقه‌بندی ۷۴٫۱ درصد برخوردار بود. بر این اساس، پیشنهاد می‌شود ارزیابی نظام‌مند سابقه اعتیاد و پیشینه کیفری، توسعه برنامه‌های آموزشی و مهارت‌آموزی، اجرای مرخصی‌های تدریجی و هدفمند و تقویت سازوکارهای نظارت و حمایت پس از اعطای مرخصی در اولویت سیاست‌گذاری‌های سازمان زندان‌ها و نظام عدالت کیفری قرار گیرد.</p> https://jecjl.com/index.php/jecjl/article/download/669/431