Maher Publishing Institute دانشنامه فقه و حقوق تطبیقی در دست انتشار 1406 08 01 Analysis of the Conflicts Between UNESCO’s Education 2030 Framework and the Macro-Rules of Imami Jurisprudence in the Educational System of the Islamic Republic of Iran تحلیل تعارضات سند آموزش ۲۰۳۰ یونسکو با قواعد کلان فقه امامیه در نظام تعلیم و تربیت جمهوری اسلامی ایران 1 20 FA مسلم بابایی دانشجوی دکتری، گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، ایران. مهدی محمدیان امیری گروه فقه و حقوق اسلامی، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل ، ایران. رحمان ولی زاده گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، ایران. سید محمد حسینی گروه حقوق، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، ایران. Journal Article 1404/12/01 <p>The educational system of the Islamic Republic of Iran, which is grounded in jurisprudential foundations and Islamic-Iranian values, stands in opposition to the secular and universalist approach of UNESCO’s Education 2030 Framework. Using a descriptive-analytical method and drawing on library-based sources, this study examines the conflicts arising from the implementation of this framework from the perspective of macro-jurisprudential rules. The findings indicate that implementation of this framework conflicts with five major jurisprudential rules: the rule of “negation of domination,” due to the creation of epistemic, managerial, and legislative domination; the rule of “preservation of the system,” because of consequences such as identity crisis, generational rupture, and disruption of the family institution; the rule of “no harm,” due to serious damage to religious-national identity and the independence of educational governance; the rule of “no hardship,” because it creates value duality in the sphere of education; and the rule of “justice,” due to the emergence of epistemological and cultural conflicts as well as the unjust allocation of resources. Consequently, the implementation of the Education 2030 Framework in Iran’s educational system is considered to lack religious legitimacy because of its structural conflicts with jurisprudential standards, thereby revealing the necessity of designing indigenous models based on Islamic jurisprudence to achieve educational objectives within the framework of national and religious values. This study emphasizes the need to reconsider the acceptance of international documents without adapting them to the country’s jurisprudential and cultural foundations.</p> <p>نظام تعلیم و تربیت جمهوری اسلامی ایران که بر مبانی فقهی و ارزش‌های اسلامی-ایرانی استوار است، با رویکرد سکولار و جهان‌شمول سند آموزش ۲۰۳۰ یونسکو در تقابل قرار دارد. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و استفاده از منابع کتابخانه‌ای، تعارض‌های اجرای این سند را از منظر قواعد کلان فقهی بررسی می‌کند.یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای این سند با پنج قاعده مهم فقهی در تعارض است: قاعده «نفی سبیل» به دلیل ایجاد سلطه‌ی معرفتی، مدیریتی و تقنینی؛ قاعده «حفظ نظام» به علت پیامدهایی مانند بحران هویتی، گسست نسلی و اختلال در نهاد خانواده؛ قاعده «لاضرر» به سبب ورود آسیب جدی به هویت دینی-ملی و استقلال حکمرانی آموزشی؛ قاعده «لاحرج» به دلیل ایجاد دوگانگی ارزشی در عرصه‌ی تربیت؛ و قاعده «عدالت» به علت بروز تعارض‌های معرفت‌شناختی، فرهنگی و تخصیص ناعادلانه‌ی منابع. در نتیجه، اجرای سند ۲۰۳۰ در نظام آموزشی ایران به دلیل تعارضات ساختاری با موازین فقهی، فاقد مشروعیت شرعی تلقی شده و ضرورت طراحی الگوهای بومیِ مبتنی بر فقه اسلامی را برای تحقق اهداف تربیتی در چارچوب ارزش‌های ملی و دینی آشکار می‌سازد. این بررسی بر لزوم بازنگری در پذیرش اسناد بین‌المللی بدون سازگاری‌سازی با مبانی فقهی و فرهنگی کشور تأکید می‌ورزد.</p> https://jecjl.com/index.php/jecjl/article/download/593/345