Maher Publishing Institute دانشنامه فقه و حقوق تطبیقی 3060-7949 در دست انتشار 1406 08 01 Comparative Analysis of the Nature and Effects of Assignment of Contract in Iranian and French Law تحلیل تطبیقی ماهیت و آثار انتقال قرارداد در حقوق ایران و فرانسه 1 19 FA وجیهه واعظ موسوی گروه حقوق خصوصی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران پروین اکبرینه گروه حقوق، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران. ناصر مسعودی گروه حقوق خصوصی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران Journal Article 1404/11/01 <p>Assignment of contract, as one of the important institutions of contract law, has acquired different positions in various legal systems, particularly in French and Iranian law. In French law, especially after the 2016 reforms of the Civil Code, the general theory of assignment of contract has been expressly recognized, and specific rules have been provided for it. By contrast, in Iranian law, although institutions such as assignment of claim, novation, and subrogation exist, assignment of contract as an independent institution has not been expressly provided for in the Civil Code and is mostly examined within doctrinal analyses and judicial practice. The objective of this study is to comparatively analyze the nature and effects of assignment of contract in Iranian and French law. The present research was conducted using a descriptive–analytical method with a comparative approach and seeks to examine the theoretical foundations of assignment of contract, its legal nature, and the effects of assignment in relation to the parties and third parties. The findings indicate that French law, by accepting the theory of assignment of contract, has recognized it as an institution independent from assignment of claim and assignment of debt; whereas in Iranian law, the nature of assignment of contract is mainly explained on the basis of a combination of assignment of claim, assignment of debt, and tripartite agreement. Ultimately, the present study emphasizes the necessity of expressly recognizing this institution in the Iranian legal system in order to enhance the efficiency of contractual relations.</p> <p>انتقال قرارداد به عنوان یکی از نهادهای مهم حقوق قراردادها، در نظام‌های حقوقی مختلف به ویژه در حقوق فرانسه و ایران جایگاه متفاوتی یافته است. در حقوق فرانسه، به ویژه پس از اصلاحات قانون مدنی سال 2016، نظریه عمومی انتقال قرارداد به طور صریح شناسایی و قواعد مشخصی برای آن پیش‌بینی شده است. در مقابل، در حقوق ایران اگرچه نهادهایی همچون انتقال طلب، تبدیل تعهد و قائم‌مقامی وجود دارند، اما نهاد انتقال قرارداد به عنوان یک نهاد مستقل به طور صریح در قانون مدنی پیش‌بینی نشده و بیشتر در قالب تحلیل‌های دکترین و رویه قضایی بررسی می‌شود. هدف این پژوهش، تحلیل تطبیقی ماهیت و آثار انتقال قرارداد در حقوق ایران و فرانسه است. پژوهش حاضر با روش توصیفی ـ تحلیلی و با رویکرد تطبیقی انجام شده و تلاش دارد ضمن بررسی مبانی نظری انتقال قرارداد، ماهیت حقوقی آن و آثار انتقال نسبت به طرفین و اشخاص ثالث را تحلیل کند. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که حقوق فرانسه با پذیرش نظریه انتقال قرارداد، آن را به عنوان نهادی مستقل از انتقال طلب و انتقال دین شناسایی کرده است؛ در حالی که در حقوق ایران، تحلیل ماهیت انتقال قرارداد عمدتاً بر مبنای ترکیبی از انتقال طلب، انتقال دین و توافق سه‌جانبه تبیین می‌شود. در نهایت، پژوهش حاضر بر ضرورت شناسایی صریح این نهاد در نظام حقوقی ایران به منظور افزایش کارآمدی روابط قراردادی تأکید می‌کند.</p> https://jecjl.com/index.php/jecjl/article/download/587/425