Maher Publishing Institute دانشنامه فقه و حقوق تطبیقی در دست انتشار 1406 08 01 The Position of the Principle of Good Faith in the Interpretation and Performance of Contracts in Iranian Law: A Comparative Study of French Law جایگاه اصل حسن نیت در تفسیر و اجرای قراردادها در حقوق ایران با مطالعه تطبیقی حقوق فرانسه 1 16 FA مهری کاظمی فرد کارشناسی ارشد، گروه حقوق خصوصی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 1404/10/09 <p>Today, the principle of good faith is regarded as one of the important rules in the field of the law of obligations, playing a significant role in the stages of contract formation, performance, interpretation, and even during pre-contractual negotiations. In a society governed by good faith, the regulation of legal relations becomes more reliable, simpler, and less costly. The present study is based on a descriptive–analytical method and documentary research using up-to-date library and internet sources. Ultimately, the examination of these issues demonstrates that, within the Iranian legal system, good faith is not applicable as an independent theory; rather, the operative criterion in this regard is the authority of objective appearance and the theory of “reliable appearance.” Therefore, the foundation of good faith in Iranian law should be sought in the implied condition arising from the nature of the contract, because the essence of contracts is agreement and interaction. In agreement, the parties seek to achieve a common objective, and in interaction, they endeavor to attain that shared objective. Consequently, good interaction and good faith must exist from the beginning to the end of the transaction. In some legal systems, including France, Article 1104 of the new French Civil Code of Obligations enacted in 2016 recognizes good faith as a mandatory rule governing all stages of the contract, including negotiation, conclusion, performance, and interpretation. This provision is considered a matter of public policy, and even an agreement between the contracting parties contrary to it is devoid of legal effect. In other words, good faith, as a binding principle creating legal obligations, entails commitments and duties for the parties during the formation, performance, interpretation, and exercise of contractual rights. Accordingly, the parties must commence contractual negotiations in good faith, sign the contract upon agreement, and act in good faith in its interpretation and performance. In Iran, however, the legislator did not explicitly address the principle of good faith during the drafting of the Civil Code. This issue has led legal scholars to adopt entirely different views regarding it, and an examination of the legislator’s approach to the principle of good faith from the outset to the present indicates that the tendency toward its acceptance in Iranian law has generally followed an ascending trend.</p> <p>امروزه اصل حسن نیت، یکی از قواعد مهم در حوزه حقوق تعهدات است که در مرحله انعقاد، اجرای قرارداد، تفسیر و حتی در مرحله مذاکرات قبل از قرارداد، نقش به سزایی ایفا می کند. در جامعه ای که حسن نیت حاکم است تنظیم روابط حقوقی، مطمئن تر، ساده تر و کم هزینه تر خواهد بود. پژوهش حاضر مبتنی بر روش توصیفی - تحلیلی و مطالعه اسناد با استفاده از منابع کتابخانه ای و اینترنتی روز است. در نهایت با بررسی این موارد خواهیم یافت که در نظام حقوقی ایران موردی تحت حسن نیت به عنوان تئوری مستقل قابل استفاده نیست و ملاک عمل در این مورد حجیت ظهور نوعی،  تئوری (ظهور قابل اعتماد) است و برای مبنای حسن نیت در حقوق ایران باید روی شرط مقتضای عقد کار شود، زیرا مقتضای عقود، توافق و تعامل است و در توافق، طرفین برای رسیدن به یک هدف مشترک و در تعامل، برای نیل به هدف مشترک تلاش می کنند. بنابراین از ابتدا تا انتهای معامله باید حسن تعامل وجود داشته باشد. به گونه ای که در برخی از نظام های حقوقی از جمله فرانسه در ماده 1104 قانون مدنی جدید تعهدات این کشور مصوب 2016 ، به عنوان یک قاعده لازم الرعایه در تمام مراحل قرارداد از جمله مذاکره، انعقاد، اجرا و تفسیر شناخته می شود که این مقرره طبق نظم عمومی است و حتی توافق متعاقدین بر خلاف آن فاقد اثر است. به عبارت دیگر، حسن نیت به عنوان اصل الزام آور و موجد تکلیف، متضمن تعهدات و وظایفی برای طرفین در جریان تشکیل، اجرا، تفسیر و اعمال حقوق ناشی از قرارداد است. بر این اساس، طرفین باید با رعایت حسن نیت، مذاکرات قراردادی را آغاز کرده، در صورت توافق قرارداد را امضاء و در تفسیر و اجرای آن نیز با حسن نیت عمل کنند. در کشور ما قانون گذار هنگام تدوین قانون مدنی، نظر صریحی در خصوص اصل حسن نیت ارائه نکرده است. همین مسئله باعث شده که حقوقدانان نظرات کاملاً متفاوتی نسبت به آن داشته باشند و بررسی دیدگاه قانون گذار به اصل حسن نیت از ابتدا تاکنون نشان می دهد که گرایش به پذیرش آن در حقوق ایران در مجموع یک روند صعودی را طی کرده است.</p> https://jecjl.com/index.php/jecjl/article/download/572/420