Maher Publishing Institute دانشنامه فقه و حقوق تطبیقی 1 پیاپی ۲ 1402 09 30 The Nature of Revocation of an Offer in Iranian, English, and American Law ماهیت رجوع از ایجاب در حقوق ایران، انگلیس و آمریکا 66 83 10.61838/jecjl.464 FA صمد شورچه دانشجوی دکتری، گروه حقوق خصوصي، واحد علوم و تحقيقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ايران سيدحسين صفائي استاد تمام، گروه حقوق خصوصي، واحد علوم و تحقيقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ايران نجاد علي الماسي استاد تمام، گروه حقوق خصوصي، واحد علوم و تحقيقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ايران Journal Article 1402/06/02 <p>The issue of “revocation of an offer” constitutes one of the fundamental topics in contract law and is directly connected to the principle of freedom of will, the stability of transactions, and legal certainty. Adopting an analytical and comparative approach, the present study examines the permissibility, scope, and legal effects of revocation of an offer within three legal systems: Iran, England, and the United States of America. In Iranian law, the primary analytical foundations consist of the provisions of the Civil Code, relevant jurisprudential theories concerning unilateral juridical acts (īqāʿāt), bindingness and permissibility, as well as the views of prominent legal scholars. Within this system, the general rule is that revocation of an offer is permissible prior to acceptance, except in exceptional cases such as consideration-based offers, binding promises, or situations in which customary indications demonstrate the offeror’s commitment. In English law, the governing rules are derived from the common law and the principle that an offer remains dependent upon acceptance; accordingly, revocation is valid until acceptance is effected. Nevertheless, doctrines such as the option contract and the theory of legitimate reliance may, in certain circumstances, preclude revocation. American law reflects a broadly similar approach; however, the provisions of Section 2-205 of the Uniform Commercial Code and protective doctrines expand the scope of the offeror’s obligations. This study demonstrates that despite structural differences, all three legal systems recognize the principle of revocability of offers, while adopting divergent approaches in identifying exceptions and in protecting the legitimate reliance of the offeree.</p> <p>موضوع «رجوع از ایجاب» یکی از مباحث بنیادین در حقوق قراردادهاست که به‌طور مستقیم با اصل آزادی اراده، ثبات مبادلات و امنیت حقوقی مرتبط است. این پژوهش با رویکردی تحلیلی و تطبیقی، به بررسی امکان، حدود و آثار رجوع از ایجاب در سه نظام حقوقی ایران، انگلیس و ایالات متحده آمریکا می‌پردازد. در حقوق ایران، مبنای اصلی تحلیل، مواد قانون مدنی و نظریه‌های فقهی مرتبط با ایقاعات، لزوم و جواز، و نیز دیدگاه‌های برجسته حقوقدانان است. در این نظام، اصل بر امکان رجوع از ایجاب تا پیش از قبول می­باشد، مگر در موارد استثنایی مانند ایجاب معوّض، وعده‌نامه‌های الزام‌آور یا زمانی که قراین عرفی دلالت بر التزام ایجاب‌کننده دارد. در حقوق انگلیس، قواعد مبتنی بر کامن‌لا و اصل «بستگی ایجاب به قبول» است و رجوع از ایجاب تا پیش از تحقق قبول معتبر است؛ با این حال، نهاد قرارداد اختیاری و نظریه اعتماد مشروع در برخی موارد مانع رجوع می‌شود. در حقوق آمریکا نیز رویکرد مشابهی دیده می‌شود، با این تفاوت که قواعد بند ۲-۲۰۵<em> </em>قانون متحدالشکل تجاری و دکترین‌های حمایتی، دامنه تعهدات ایجاب‌کننده را گسترده‌تر می‌سازد. این مطالعه نشان می‌دهد که با وجود تفاوت‌های ساختاری، هر سه نظام در پذیرش اصل رجوع از ایجاب مشترکند، اما در شناسایی استثناها و حمایت از اعتماد مشروع مخاطب ایجاب، رویکردهای متفاوتی اتخاذ کرده‌اند.</p> https://jecjl.com/index.php/jecjl/article/download/464/279